فناوری‌های نوین، نسل قصه‌گو و افسانه‌های عامیانه را به بوته فراموشی رانده و جامعه را از این ذخیره ارزشمند دور می‌سازند. در ایران به جز فناوری، نهادهای دیگری نیز در مرگ قصه سهم دارند؛ ازجمله آن‌ها دانشگاه است و پس از آن سیاست‌های ناکارآمد دولت‌ها. درحالی‌که بیشتر کشورهای غربی (و شرقی) افسانه‌های عامیانه را با کمک فناوری به اشکال گوناگون برای کودکان، نوجوانان و بزرگسالان زنده و اثربخش کرده‌اند.

باب اسفنجی محبوب است و سیاست‌گذاران ما به‌جای درک ظرافت‌های فنی و هنری این سریال و بهره‌گیری از تجارب سازندگان آن، تلاش می‌کنند نقاط تاریک آن را برجسته و درنهایت به‌عنوان اثری بی‌معنا از آن یاد کنند.

شوربختانه هنوز جای تلقی‌های منصفانه و کشف راهکار برای احیای افسانه‌های عامیانه در دانشگاه خالی بوده و ارزیابی محتوای کودک و نوجوان چراغ راهی در دست ما قرار نمی‌دهد. برای برون‌رفت از تقلید، ترجمه و راندن مخاطبان از تولیدات فرهنگی بومی، باید نگاهی دیگر به افسانه‌های عامیانه داشت؛ چراکه مرگ قصه، مرگ همه‌چیز است.