باشد اندر پرده بازی‌های پنهان، غم مخور…

تئاتر یا به تعبیر وطنی نمایش، از بنیادهای مهم و پیشاوجودی هنر هفتم یا سینما است. همیشه نمایشنامه‌نویسی را با امکانات بی‌حدوحصرش در دیالوگ‌نویسی و خلق فضاهایی غریب با کمینه‌ی امکانات صحنه‌ای، عاشقانه دوست داشته‌ام. به‌عنوان فیلمنامه‌نویس هماره درگیر محدودیت‌های مالی و امکان‌سنجی فیلم‌نامه‌ها هستم: از فیلم کوتاه داستانی و تجربی و طرح مستند تا انیمیشن و سریال و تله فیلم و فیلم بلند داستانی سینمایی. گوهر درخشان نمایشنامه‌نویسی یعنی مینیمالیسم؛ اما چنان حس رهایی‌بخشی به نویسنده می‌بخشد که محدودیت‌های ذاتی و بالقوه صحنه را فراموش می‌کند و توسن خیال و کلام را بر دشت کاغذ می‌تازاند و کامرانی می‌کند؛ گویی که نمایشنامه قلمروی حکمرانی تام و تمام اوست. مکانی که برای آمیختن جهان‌‌های موازی و متداخل و متشابه و متخالف بی‌نظیر است.